• img1
  • img2
  • img3
  • img5
  • img4

Α΄ Παγκύπριο Βραβείο Εθελοντισμού - Έκθεση Ιδεών

 

«Όταν παίρνεις γεμίζουν τα χέρια σου, όταν δίνεις γεμίζει η καρδιά σου»

     Στην εποχή που ζούμε έχει χαθεί η αλληλεγγύη. Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει στις ειδήσεις, δεν έχουμε δει στο διαδίκτυο  πως άνθρωποι πεθαίνουν από το κρύο, την ασιτία; Άλλες φορές μάλιστα ακούμε για αυτοκτονίες. Διερωτήθηκε κανείς μας γιατί συμβαίνουν όλα αυτά; Τι έγινε; Γιατί κανείς δεν είναι εκεί για αυτούς τους ανθρώπους; Όλοι μας έχουμε ευθύνη για τους συνανθρώπους μας που νιώθουν μόνοι. Για αυτούς που δεν τους έμεινε τίποτα άλλο στη ζωή τους. Τι κάνουμε για να τους βοηθήσουμε; Τους βλέπουμε καθημερινώς εκεί στο συνηθισμένο τους παγκάκι να μην έχουν μια κουβέρτα από πάνω τους και να τουρτουρίζουν από το κρύο. Λίγο πιο πέρα βλέπουμε ένα χλωμό και κοκαλιάρη άνδρα να ζητιανεύει για λίγο ψωμί, για λίγα κέρματα. Καθώς συνεχίζουμε να προχωράμε βλέπουμε μια μητέρα με ένα παιδί στην αγκαλιά της να παρακαλάει και αυτή για χρήματα ώστε να φάει το παιδί της. Όλους αυτούς τους βλέπουμε συνέχεια αλλά κανείς από εμάς δεν αποφασίζει ποτέ του να δώσει το σακάκι του, εφόσον έχει και δεύτερο, στον άστεγο που μάχεται με νύχια και με δόντια για να επιβιώσει. Όταν φθάνουμε στο σχολείο υπάρχει αυτό το παιδί που είναι μόνο του, απομονωμένο από τους άλλους. Κανείς μας, όμως, δεν τον πλησιάζει να του μιλήσει έστω και λίγο. Αν θέλει κάποιος πραγματικά να βοηθήσει τους συνανθρώπους του πρέπει να ανοίξει τα μάτια της καρδιάς του και να κοιτάξει τους γύρω του. Κάποιος μπορεί να μη χρειάζεται υλικά αγαθά αλλά απλά μια καλή κουβέντα. Στην σημερινή εποχή όμως οι περισσότεροι άνθρωποι  δεν σπλαχνιζόμαστε τους συνανθρώπους μας αλλά,  σκεφτόμαστε  τον εαυτό μας και το συμφέρον μας. Ζούμε μέσα στα ψέματα που εμείς δημιουργούμε στον εαυτό μας γιατί δεν θέλουμε να κοιτάξουμε τον πλησίον μας.
        Σε Ευαγγελικό λόγο αναφέρεται: «ΜΑΚΑΡΙΟΝ ΕΣΤΙ ΜΑΛΛΟΝ ΔΙΔΟΝΑΙ Ή ΛΑΜΒΑΝΕΙΝ» (Πραξ.κ’ 35) . Αυτός ο λόγος φαίνεται περίεργος εφόσον είμαστε σε μια κοινωνία που υποστηρίζει το εντελώς αντίθετο. Πόσες φορές έχουμε διαμαρτυρηθεί επειδή μας έδωσαν λιγότερα από όσα προσδοκούσαμε;  Αυτός που δίνει πραγματικά θεωρείται ανόητος ειδικά αν έχει ο ίδιος του στερηθεί για να δώσει κάτι. Κάπου βαθιά μέσα μας όλοι μας το πιστεύουμε αυτό. Ποιος είναι όμως στην πραγματικότητα ο ανόητος; Πιστεύουμε πως αυτός που έχει τα πάντα είναι ευτυχισμένος. Έξυπνος, πετυχημένος είναι αυτός που ξεγελάει τους άλλους για να καταφέρει το σκοπό του. Αυτός που αδικεί όλους τους άλλους για να κερδίσει. Ό λόγος του Ευαγγελίου όμως λέει κάτι πρωτάκουστο για τα αυτιά της σημερινής γενιάς. Μας λέει πως η χαρά του να δίνουμε είναι μεγαλύτερη από τη χαρά που έχουμε όταν αποκτήσουμε κάτι που θέλουμε. Πολλοί από εμάς θα αναρωτιούνται γιατί θα νιώσω καλύτερα αν δώσω κάτι σε κάποιον που μπορεί να μην ξέρω από το να πάρω κάτι που περίμενα τόσο καιρό. Όλοι μας αναζητούμε την αγάπη σε αυτή τη ζωή όσο και να επιμένουμε πως δεν πιστεύουμε στην αγάπη διότι πιστεύουμε ότι δεν υπάρχει στους τελευταίους αιώνες. Πράγματι η αγάπη και η ευτυχία έχουν σχεδόν διαλυθεί αλλά η καρδιά του ανθρώπου κάπου εκεί μέσα  θα συνεχίζει να ελπίζει και να πιστεύει πως υπάρχει.
    Με το να δώσουμε στους συνανθρώπους μας που μας χρειάζονται, όχι μόνο θα νιώσουμε καλύτερα αλλά θα βοηθηθούμε και οι ίδιοι μας σαν άτομα. Η ψυχή μας θα ενισχυθεί και θα θερμανθεί εκείνη τη στιγμή. Θα γεμίσει παρηγοριά και ελπίδα. Είναι πολύ πιο ανώτερο το να ενεργείς για κάτι καλό παρά να το δέχεσαι. Σπουδαιότερο είναι να διαπιστώσεις ότι η αγάπη δεν έλειψε από τον κόσμο, ιδίως αν με την προσφορά σου την φέρεις ο ίδιος στον κόσμο. Χαίρεσαι γιατί δεν γκρεμίστηκαν όλα όπως πίστευες αλλά με τις προσπάθειες που καταβάλλεις βοηθάς στη δημιουργία ενός καινούργιου κόσμου. Ένας καλύτερος και πιο ζεστός κόσμος για όλους. Αυτή η ενέργεια λέγεται ανθρωπιά. Το να βοηθάς τους ταλαιπωρημένους είναι ένα μεγάλο κατόρθωμα που όλοι μας θα πρέπει να αρχίσουμε να κάνουμε. Εκείνος που προσφέρει απλόχερα αγάπη αξίζει να λέγεται άνθρωπος. Και αυτό το βλέπουμε στους «ανθρώπους» που δεν συγκινούνται από τη θλίψη και τα βάσανα των άλλων και φέρονται αδιάφορα και επιθετικά στα δοκιμασμένα από τη ζωή άτομα.
     Όλοι μας κάποια στιγμή θα βρεθούμε σε μια δοκιμασία που θα είναι πάνω από τα όρια μας. Αν εμείς δε βοηθήσαμε ποτέ μας κανέναν γιατί όταν βρεθούμε σε μια δύσκολη κατάσταση αναζητούμε τους άλλους να μας βοηθήσουν; Έχει ανθρώπους όμως που έρχονται και μας βοηθάνε, εμείς όμως, μόλις ξεπεράσουμε τη δοκιμασία μας τα ξεχνάμε όλα και συνεχίζουμε σαν να μη συνέβηκε τίποτα. Τότε λεγόμαστε απάνθρωποι. Είναι μεγάλη η χαρά του να γίνεσαι όλο και πιο πολύ άνθρωπος, να συμβάλλεις στην βοήθεια του καινούργιου ανθρώπινου κόσμου που δημιουργείται, να φέρνεις σε αυτόν τη θαλπωρή της αγάπης. Η προσπάθεια μας να προσφέρουμε την αγάπη καλλιεργεί ακόμα μια αρετή, την ταπείνωση. Όταν προτιμώ να παίρνω παρά να δίνω, απαιτώ να κινούνται οι άλλοι με ενδιαφέρον και αγάπη προς εμένα. Η απαίτηση είναι εγωκεντρική. Η αγάπη κατευθύνεται προς εμένα. Όμως όταν προτιμώ να δίνω αγάπη τότε η κατεύθυνση πάει προς τον άλλον. Είναι μια έξοδος από τον εαυτό μας προς τον συνάνθρωπο μας. Αυτό λέγεται ταπείνωση.  
     Ένα από τα καλύτερα παραδείγματα έμπρακτης αγάπης είναι ένας άνδρας, ο Νικόλαος Βούϊσιτς. Γεννήθηκε το 1983 στην Μελβούρνη. Δεν γεννήθηκε φυσιολογικά όμως. Χωρίς καμιά ιατρική εξήγηση γεννήθηκε χωρίς χέρια και πόδια. Αυτό όμως δεν τον σταμάτησε από τους στόχους που έβαλε στην ζωή του. Αποφοίτησε στα 21 από το Κολλέγιο με μάστερ στη Λογιστική και τον Οικονομικό Προγραμματισμό. Είναι πολύ καλός ομιλητής κάνοντας διαλέξεις σε όλο τον κόσμο και δίνει κουράγιο στους πονεμένους ανθρώπους. Αναφέρει: «Πιο πολύ μου αρέσει ότι μπορώ να δώσω στον κόσμο, κάτι που άλλοι δεν μπορούν να δώσουν. Επειδή δεν έχω χέρια και πόδια δε σημαίνει πως θα αποτύχω. Δε σημαίνει ότι δεν μπορώ να δουλέψω, όπως έχω ήδη κάνει, ηλεκτρονικό εμπόριο, οικονομικά και λογιστικά. Δεν το βλέπω σαν αναπηρία. Το βλέπω σαν δώρο. Και θέλετε να μάθετε γιατί; Παίρνω τη μεγαλύτερη χαρά, να ξέρω ότι παρόλο δεν έχω χέρια ή πόδια, μπορώ να δίνω σε έφηβους που πάνε να αυτοκτονήσουν. Γιατί ο κόσμος ζητά ελπίδα! Τα μόνα όρια που έχω στην ζωή μου είναι αυτά που βάζω εγώ. Θέλω να ζήσω τη ζωή. Χωρίς όρια. Υπάρχει σχέδιο του Θεού στη ζωή μας. Τι είδους σχέδιο; Προς το παρόν βλέπω την αποκάλυψη της δόξας Του, εν μέσω του αγώνα μου, μιας και δεν έχω χέρια και πόδια. Είναι πολύ σημαντικό να δεχτούμε τον τρόπο, που ο Θεός θέλει να μας χρησιμοποιήσει, καθώς και το σχέδιο Του για τη ζωή μας».
    Εμείς έχουμε τα πάντα. Είμαστε υγιείς, έχουμε προσόντα αλλά δεν κάνουμε τίποτα. Περιμένουμε από τους άλλους να ενεργήσουν. Αυτός ο άνθρωπος προσπαθεί για την ανθρωπότητα. Παρόλα τα προβλήματα που έχει, λέει πως είναι ευτυχισμένος. Εμείς; Δοκιμάσαμε να βοηθήσουμε έστω και λίγο; Οι περισσότερες απαντήσεις θα ήταν αρνητικές. Όσα προβλήματα και να έχουμε όσες δυσκολίες και να περάσουμε σε αυτόν τον άθλο που λέγεται ζωή πρέπει να αρχίσουμε να αλλάζουμε τον κόσμο στον οποίο ζούμε. Να τον καλυτερέψουμε, να τον κάνουμε να παραμείνει ζωντανός και για τις άλλες γενιές και όχι άσπλαχνος και τρομαχτικός. Καθώς χάνουμε την εμπιστοσύνη μας, τόσο ο κόσμος μας θα γίνεται πιο σκοτεινός. Όλοι μας μπορούμε να τον καλυτερέψουμε και να τον κρατήσουμε ζωντανό μέσα από την ανθρωπιά που θα του προσφέρουμε χωρίς να περιμένουμε κάποιο αντάλλαγμα.
    Το σύγχρονο μεταναστευτικό ζήτημα που πλήττει την Ελλάδα τους τελευταίους μήνες και οι ενέργειες των πολιτών στα νησιά που το βιώνουν πραγματικά είναι κάτι που επιβάλλεται να σημειωθεί. Απλοί  συμπολίτες μας κάνουν τα αδύνατα δυνατά για να σώσουν τους πρόσφυγες που έρχονται μέσα σε ετοιμόρροπες βάρκες. Η κυρία Αιμιλία Καμβύση, 85 χρονών, είναι παιδί Μικρασιατικών προσφύγων από το Μοσχονήσι. Μαζί με δύο φίλες της, την Ευστρατία Μαυραπίδου και την Μαρίτσα Μαυραπίδου, έγιναν σύμβολα των εθελοντών κατοίκων της Λέσβου όταν ο φωτογραφικός φακός «τις συνέλαβε» να περιποιούνται το βρέφος μιας προσφυγοπούλας από την Συρία, που μόλις είχε αποβιβαστεί στην ακτή. Οι τρεις γιαγιάδες κατεβαίνουν στην ακτή καθημερινώς, συμπαραστέκονται μαζί με άλλους αλληλέγγυους πολίτες με όποιο τρόπο μπορούν τους εκατοντάδες πρόσφυγες που καθημερινά φτάνουν από τις απέναντι τουρκικές ακτές.
   Μάλιστα όταν τις συγχάρηκε ο πρόεδρος  της Ελλάδας η κυρία Αιμιλία απάντησε «Γιατί μου λες μπράβο γιε μου; Τι έκανα;». Οι προσπάθειες αυτών των γιαγιάδων είναι  ένα σπουδαίο παράδειγμα που όλοι μας πρέπει να ακολουθήσουμε για να γεμίσει η καρδιά μας χαρά αλλά και για να σώσουμε τους συνανθρώπους μας. Για την κυρία Αιμιλία έχει επισημανθεί στην κοινή ανακοίνωση ότι: «Προτείνεται για να εκπροσωπήσει όλες αυτές τις γυναίκες που συμβάλουν σαν στοργικές μάνες για τα παιδιά που φτάνουν στην Ελλάδα και έρχονται αντιμέτωπα με την προσφυγιά και τη μετανάστευση. Όλες τις γυναίκες που βοηθούν με όποιο τρόπο μπορούν στην αντιμετώπιση του προσφυγικού-μεταναστευτικού ζητήματος». Αυτές οι γυναίκες  καθημερινά περνάνε την ίδια δοκιμασία καθώς έρχονται συνέχεια στο νησί όλο και πιο πολλοί πρόσφυγες. Δεν τα βάζουν κάτω και δείχνουν την ανθρωπιά τους σε όλους εμάς που σταματήσαμε να νοιαζόμαστε για τους γύρω μας. Ο καθένας από εμάς μπορεί ακόμη και με την πιο μικρή βοήθεια που έχει να δώσει, να σώσει ψυχές από τον θάνατο ή από την κατάθλιψη όταν εκείνος ο άνθρωπος χρειάζεται μόνο κάποιον να νοιαστεί για αυτόν.
     Εκτός από την κυρία Αιμιλία υπάρχει ακόμη ένας άνθρωπος στο νησί που παίζει σημαντικό ρόλο στην προσφυγική κρίση. Ο κύριος Στρατής Βαλιαμός είναι 40 ετών και το επάγγελμα του είναι ψαράς. Όταν δε χρησιμοποιεί τη βάρκα του για να κερδίσει τα προς το ζην, σώζει τον κόσμο που κινδυνεύει στην άγρια θάλασσα. Οι προσπάθειες του είναι πραγματικά πολύ μεγάλες που πολλές φορές επιχειρεί και ο ίδιος του να ψάξει για τυχόν πρόσφυγες που η βάρκα τους βουλιάζει. Ο ίδιος του αρνείται να μιλήσει για όσα έχει κάνει. Στο χωριό λένε πως ο κύριος Στρατής μαζί με όλους τους άλλους ψαράδες στο Αιγαίο έχουν σώσει χιλιάδες ζωές. Η απάντηση που δίνει είναι: «έτσι, γιατί αυτό πρέπει να κάνω». Όλοι αυτοί και πολλοί άλλοι είναι ήρωες που πρέπει να θαυμάζουμε και να θέλουμε να τους μοιάσουμε ώστε να νιώσουμε αυτή την ανακούφιση και απερίγραπτη χαρά που νιώθουν εκείνοι οι άνθρωποι που σώζουν τον κόσμο. Όλοι μας μπορούμε να γίνουμε εθελοντές και να προσφέρουμε την αγάπη στους άλλους. Εξάλλου «η ανθρωπιά και η ελπίδα δε γνωρίζουν σύνορα».
    Πολλοί ποιητές εξέφρασαν την αγάπη τους προς  την αλληλεγγύη και την ανθρωπιά μέσα από σπουδαία ποιήματα που έχουν μεγάλη σημασία για τον κόσμο μας. Ο Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ έγραψε: «Όλοι μπορούν να γίνουν σπουδαίοι, επειδή όλοι μπορούν να προσφέρουν. Δεν είναι απαραίτητο να έχεις πτυχίο για να προσφέρεις. Δεν είναι απαραίτητο να ξέρεις να συνδέεις σωστά το υποκείμενο με το ρήμα για να προσφέρεις. Το μόνο που σου χρειάζεται είναι μια καρδιά γεμάτη καλοσύνη. Μια ψυχή που την κινεί η αγάπη». Το ποίημα του Λούθερ Κίνγκ μας εξηγά πως ο καθένας από εμάς μπορεί να γίνει εθελοντής, μπορεί να προσφέρει. Δεν έχει σχέση η ηλικία, το φύλο, η εθνικότητα, η θρησκεία. Τίποτα δεν υπάρχει για εμπόδιο εκτός από τον ίδιο μας τον εαυτό. Δεν χρειάζονται πολλά πράγματα για να αρχίσει κάποιος να νοιάζεται, να προσφέρει. Μόνο μια καθαρή καρδιά γεμάτη αγάπη και καλοσύνη που είναι έτοιμη να βοηθήσει τους άλλους.
    Ο Βίκτωρ Ε. Φράνγκλ σε ένα ποίημα του αναφέρει: «Εμείς που ζήσαμε, σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως, θυμόμαστε εκείνους οι οποίοι κυκλοφορούσαν από παράπηγμα σε παράπηγμα παρηγορώντας τους άλλους, δίνοντας το τελευταίο κομμάτι ψωμί τους. Μπορεί να ήταν λιγότεροι αριθμητικά, αποτελούν όμως μια σαφή απόδειξη, ότι μπορείς να στερήσεις τα πάντα από έναν άνθρωπο, εκτός από ένα πράγμα: την ελευθερία να επιλέξει τη στάση που θα τηρήσει σε κάθε δεδομένη κατάσταση, να επιλέξει το δικό του τρόπο συμπεριφοράς». Ο Φράνγκλ σε αυτό του το ποίημα εκφράζει την προσφορά των ανθρώπων που βοήθησαν τους άλλους σε δύσκολες στιγμές της ζωής τους.  Εκτός από τους ανθρώπους που βοήθησαν παρουσιάζει και τα συναισθήματα των αβοήθητων συνανθρώπων τους οι οποίοι ακόμη θυμούνται αυτούς που τους βοήθησαν χωρίς να περιμένουν κανένα αντάλλαγμα. Αν είμαστε έτοιμοι ψυχικά να βοηθήσουμε τέτοιους ανθρώπους γύρω μας τότε δεν πρέπει να χάνουμε άλλο χρόνο. Όσο πιο γρήγορα ενεργήσουμε τόσες περισσότερες ψυχές θα βοηθήσουμε  στις δυσκολίες που περνάνε.
     Τελειώνοντας θα ήθελα να πω πως με αυτά που συμβαίνουν γύρω μας είναι λογικό να φοβόμαστε για το αύριο. Αυτό όμως δεν πρέπει να σταθεί σαν εμπόδιο ώστε να σταματήσουμε να ελπίζουμε στον κόσμο όπου ζούμε. Η ελπίδα υπάρχει στις ψυχές όλων μας. Κάποιοι άνθρωποι ξεπέρασαν το «εγώ» τους και άρχισαν να αγωνίζονται για αυτούς που έχασαν τα πάντα στη ζωή τους. Άνθρωποι κάθε ηλικίας προσπαθούν να κάνουν ότι μπορούν για να σωθούν κάποιοι άλλοι. Αξίζει μια μικρή βοήθεια από όλους μας ώστε να καταφέρουμε να κάνουμε ένα όμορφο κόσμο για να ζήσουμε επιτέλους αρμονικά. Το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να δώσουμε μια ευκαιρία στους αβοήθητους συνανθρώπους μας αλλά και στον εαυτό μας. Όλοι μας πρέπει να βάλουμε στόχο στη ζωή μας να φτιάξουμε ένα ωραίο περιβάλλον όπου όλοι θα είναι ίσοι. Για να τα καταφέρουμε όλα αυτά  πρέπει απλώς να προσπαθήσουμε.
                                                                       Ένας έφηβος που θέλει να αλλάξει τον κόσμο

Ευσταθίου Δέσποινα B1
Υπ. Καθηγητής : Ανδρέου Ανδρέας